آخرای فصل پاییز یه درخت پیرو تنها
تنها برگی روی شاخش مونده بود میون برگه
یه شبی درخت به برگ گفت: کاش بمونی درکنارم
اخه من میون برگها فقط تنها تورو دارم.
وقتی برگ درختو میدید
داره ازغصه میمیره!
با خدا رازو نیاز کرد
اونو ازدرخت نگیره.
بادلی خردوشکسته گفت: نزارازاون جدا شم
ای خدا کاری بکن که تا بهارهمین جا باشم.
برگ تو خلوت شبونه ازدلش با خدا میگفت.
غافل ازاینکه یه گوشه
باد
همه حرفاشو میشنفت.
باداومدبا خنده ای گفت: اخه این حرفا کدومه
با هجوم من روشاخه عمرهردوتون تمومه
یه دفعه باد خیلی خشمگین با یه قدرتی فراوون
سیلی زد به برگ و شاخه تا بگیره ازدرخت جون
ولی برگ مثل یه کوهی به درخت چسبیدوچسبید
تا که باد رفت پیش بارون بارو نم قصه رو فهمید.
بارون گفت بارعدوبرقم میسوزونمش تا ریشه
تا که آثاری نمونه دیگه از درختو بیشه
ولی بارونم مثل باد توی این بازی شکست خورد.
به جایی رسید که بارون ارزو میکرد که میمیرد.
برگ نیوفتادونیوفتاد اخه این خواست خدا بود.
هرکی زندگیشو باخته دلش ازخدا جدا بود.
هرکی زندگیشو باخته دلش ازخدا جدا بود.
هرکی زندگیشو باخته دلش ازخدا جدا بود.
